نمونه هاي زيادي از سنگواره استخوان هاي خزنده هاي قول پيكر پيش از تاريخ در موزه هاي ديرينه شناسي جهان وجود دارد، اما اين بار لاشه كامل يك دايناسور با پوست و گوشت و استخوان فسيل شده، از زير خاك بيرون آورده شده است.

دانشمندان اكنون فكر مي كنند اين دايناسورها عضلاني از آنچه تاكنون تصور مي شد بوده اند
دانشمندان اكنون فكر مي كنند اين دايناسورها عضلاني از آنچه تاكنون تصور مي شد بوده اند

اين يافته حيرت انگيز موجي از هيجان در جامعه ديرينه شناسان جهان برانگيخته است. به تعبير يك دانشمند، اين جسد را مي توان به موميائي هاي بازمانده از مصر باستان تشبيه كرد.

جهان 65 ميليون سال پيش براي دانشمندان پر از عجايب است، بويژه به خاطر آنكه آنها براي مطالعات خود تنها سنگواره استخوان جانوران آن دوران را در اختيار دارند.

اما در يك نقطه دور افتاده ايالت داكوتاي شمالي در آمريكا، لاشه فسيل شده دايناسوري يافته شده كه به نحو خارق العاده اي از گزند فرسايش در امان مانده، به نحوي كه حتي فـَلسهاي روي پوست جانور قابل تشخيص است.

تايلر لاسون دانشجوي زمين شناسي دانشگاه ييل دانشمند جواني است كه اين جانور را يافته است. او مي گويد: "من فهميدم كه ما فسيل يك دايناسور سه بعدي را يافته ايم و بي نهايت خوشحال شدم."

در بررسي بيشتر، مشخص شد كه جانور يافت شده، يك دايناسور گياهخوار به نام Hadrosaur است كه پوزه اي شبيه منقار اردك داشته است.

اما چرا كشف فسيلي به اين بي نقصي آنقدر اهميت دارد؟ چون استخوانها به تنهايي اطلاعات زيادي راجع به شكل ظاهري جانوران در اختيار ما قرار نمي دهند. مثلا ً تصور كنيد كه شما اسكلت يك فيل را يافته ايد، اما هرگز يك فيل زنده را نديده باشيد.

پوست هادروسور - نشنال جغرافي
جزئيات پوست به خوبي روي فسيل هويداست

مت لامانا از موزه تاريخ طبيعي كارنگي مي گويد: "تقريبا هيچ نشانه اسكلتي مبني بر وجود خرطوم كه يكي از ويژگي مهم فيلم است، در استخوانهاي اين جانور مشاهده نمي شود."

حال براي مشاهده اعضا و جوارح دروني اين هادراسور از فسيل آن با روش سي تي اسكن، پرتو نگاري شده است و از اين طريق مشخص شده كه پاهاي عقبي جانور بر خلاف آنچه قبلا ً تصور مي شد، بسيار قوي بوده است.

اين بدان معني است كه هادراسور جانور سريعي بوده و احتمالا مي توانسته در تعقيب و گريز، از چنگال بزرگترين دايناسور گوشتخوار عصر ژوراسيك، يعني ترايناسوروس ركس، بگريزد.

لاشه فسيل شده اين دايناسور به قدري خوب حفظ شده كه حتي طرح راه راه فـَلسهاي سطح دم آن نيز قابل تشخيص هستند، نقش و نگاري كه احتمالا به هادراسور براي همرنگي با محيط بيشه و دور ماندن از ديدرس دايناسورهاي گوشتخوار كمك مي كرده است.

دكتر فيليپ مانينگ از دانشگاه منچستر مي گويد: "اين ويژگي بالقوه نشان مي دهد كه طرح راه راهي براي استتار در بخش هايي از پيكر اين جاندار وجود داشته، كه كشف بسيار هيجان انگيزي است."

ديرينه شناسان اين هادراسور را با توجه به محل كشف آن دكودا ناميده اند و به گفته آقاي لايسون، دكودا اسرار كهن زيادي را براي محققين بازگو خواهد كرد.